บ้านเล็กๆ ของ [N]anoha~*

ตอนที่ 5 :: เปิดฉากต่อสู้ ณ  Marsh of Oblivion !!

 

 

 

     # ปราสาทคานาวาน..

 

 

     ณ ห้องประชุมศึกเขตใน.. หญิงสาวในชุดเกราะสีเงินกำลังหารือเรื่องต่างๆกับชายหนุ่มและหญิงสาวอีกคนหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด..

 

 

[ ตึ้ง !! ]

 

“คนพวกนั้นรู้ถึงแผนการฝึกของพวกเด็กๆแล้ว จะทำยังไงดีหละ !?”

 

 

     หญิงสาวในชุดเกราะระเบิดโทสะออกมา อันเพราะความกังวลในใจของเธอที่มีต่อลูกศิษย์ของตนจะได้รับอันตราย ทำให้เธอที่เป็นถึงอัศวินต้องแสดงอารมณ์เช่นนี้ออกมา ภายใต้ชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้นิ่งเงียบอยู่สักครู่..

 

 

“เด็กๆพวกนั้นมีอัลกับลากูน่าอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นจึงไม่น่าเป็นห่วงนัก.. สงบจิตสงบใจไว้ก่อนสิ คุณโซฟี่.. นั้นเป็นกฏเหล็กของอัศวินไม่ใช่หรอ.. ?”

“...”

 

 

     คำเตือนสติของชายหนุ่มทำให้ หญิงสาวในชุดเกราะสีเงิน หรือโซฟี่  ค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆ.. พลางก้มหน้ากัดฟันสงบสติอารมณ์ของเธอเอาไว้..

 

 

“เฮ้อ.. แล้วจะทำยังไงต่อหละวิงก์.. ?”

“....  ชั้นกับเธอจะมุ่งหน้าไป ที่ปราสาทไกคอส”

“ห๊า !!!??”

“...!!?”

 

 

     คำตอบที่ไม่น่าเชื่อของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวต้องลำพึงออกมาเสียงดัง.. ขณะที่โซฟี่ทำสีหน้าตกตลึง แต่ยังคงไม่ขัดอะไรและฟังสิ่งที่ชายหนุ่มจะพูดต่อไป..

 

 

“ถ้าคนกลุ่มนั้นรู้ว่าเป่าหมายของพวกเราอยู่ที่นั้น..  เราก็ควรจะไปที่นั้นเพื่อจัดการพวกมัน ก่อนที่เด็กๆจะไปถึง”

“!!!... ว่าไงนะ!!?”

“!?... คุณวิงก์...”

 

 

     สิ่งที่เกล่าออกมาจากปากของชายหนุ่มสร้างความตกใจให้กับหญิงสาวทั้งสองอย่างมาก.. โดยเฉพาะ ซีเลีย ที่แสดงท่าทางคัดค้านวิงก์อย่างเห็นได้ชัด..

 

 

“นี้นายจะบ้าหรอ !!? เราไปกันแค่สองคนนะ เจ้าพวกนั้นเป็นใครเราก็ยังไม่รู้  แบบนี้มันเสี่ยงไปนะ วิงก์ !”

“....”

 

 

     ซีเลีย ลุกขึ้นและตะโกนใส่วิงก์ถึงความเสี่ยงของการเดินทางครั้งนี้ เพราะ ข้อมูลเกี่ยวกับศัตรูยังน้อยเกินไป.. กระทั่งจำนวน ความสามารถต่างๆ พวกเธอก็ไม่รู้เลย.. และนั้นเป็นการเสียเปรียบอย่างมากในการต่อสู้..  วิงก์ก้มหน้าลงสักพักก่อนขึ้นเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอก่อนที่จะ..

 

 

[ จ๊วฟ~* ]

 

“!!!?”

“....!?”

 

 

     ริมฝีปากของหญิงสาวประกบเข้ากับริมฝีปากปากของชายหนุ่มอย่างไม่ได้ตั่งตัว.. รสจูบอันหอมหวานของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้มกับรสจูบที่ชายหนุ่มป้อนให้..  สักพักชายหนุ่มก็ถอนจูบออกจากเรียวปากสีชมพูของหญิงสาว ขณะที่โซฟี่จ้องมองทั้งสองด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย...

 

 

“... เออ พวกคุณ.. O////O*”

 

 

     โซฟี่เอ่ยขึ้นอย่างงุนงง และค่อยๆเคลื่อนกายไปยังประตูทางออกอย่างช้าๆ.. อันเธอนั้นไม่เคยเห็น ชายหญิง ประกอบบทรักต่อหน้าเธอมาก่อน และเธอก็ไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ ทำให้เธอ เกิดอาการเขนอายอย่างบอกไม่ถูก สังเกตได้จากใบหน้าขึ้นสีแดงชมพูอย่างเห็นได้ชัด..

 

 

“ตกลง..เราจะไป ปราสาทไกคอส !”

“อ๊ะ..”

 

 

     คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของซีเลียทำให้ โซฟี่ต้องหยุดชะงักและหันกลับไปมองต้นเสียง ซึ่งในหัวของเธอตอนนี้กำลังคิดว่าทั้งคู่กำลังเล่นบทรักกัน.. (อ่อนประสบการณ์จริงๆ..)

 

 

     ตัดฉาก ข้ามไปหลังจาก ซีเลีย และวิงก์ ตกลงกันได้ว่าจะไปปราสาทไกคอส..และโซฟี่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว..

 

 

“ถ้าเช่นนั้น... ฉันก็ขอไปด้วยค่ะ..”

“ไม่ได้ครับ..”

“!!.. ทะ..ทำไมถึงไม่ได้ค่ะ !?”

 

 

     โซฟี่เสนอตัวที่จะร่วมออกเดินทางไปกันพวกวิงก์ เพราะยังไงเธอก็เป็นห่วงลูกศิษย์ของเธอ.. แต่ทว่าวิงก์กลับบอกปัดเธอออกมาในทันทีที่เธอขอร่วมทาง...

 

 

“ถ้าคุณไป.. แล้วใครจะดูแลที่นี่ละครับ.. ”

“...ตะ..แต่ว่า..”

 

 

     โซฟี่เผยความกังวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อวิงก์บอกถึงความจำเป็นของตัวเองที่มีต่อคานาวาน.. แต่ในใจเธอก็อยากจะไปช่วย.. เธอจึงลังเลใจอยู่..

 

[ ปัง !! ]

 

“ถ้าเช่นนั้น ผมจะไปเองครับ !!”

“!!?”

 

 

     ขณะที่โซฟี่กำลังคิดหาทางออกอยู่นั้น.. ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดขึ้นอย่างแรงทำให้มันกระแทกกับกำแพงจนเกิดเสียงดัง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเปิดประตูบานนั้นเอง..

 

 

“ให้ผมไปเถอะครับ ท่านโซฟี่ !!?”

“… ราฟาเอล.. ??”

 

 

     ชายหนุ่มที่อาสาจะร่วมเดินทางไปแทนโซฟี่นั้น.. มีเรือนผมสีน้ำตาล ดวงตากลมโตสีเดียวกับผม สูงประมาณ 175 cm. สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินค่อนเทาเล็กน้อย.. เสื้อตัวในสีแดง ใส่สร้อยคอสีเงิน.. ซึ่ง โซฟี่เอ่ยนามของเขาออกมาอย่างไม่ตั่งใจว่า “ราฟาเอล..”

 

 

---------

 

 

       # Marsh of Oblivion ( ใจกลางป่า )

 

 

     ในใจกลางป่า.. วาเรีย และ โฟล ได้พลัดหลงจากกลุ่มของเฟท เนื่องจากโฟลนำทางผิดพลาด.. และด้วยเหตุบังเอิญ ทำให้พวกเธอเข้าปะทะกับ โทรล์ มอนส์เตอร์ธาตุไม้ซึ่งขนาดขนาดกลาง-ใหญ่  ระดับการล่าอยู่ที่ 20-28 เลยทีเดียว..

 

 

[ ฟู๊ว !!~  ตุ๊ม !!! ]

 

 

     ฝ่ามืออันใหญ่โตของโทรล์ถูกยกขึ้นและเหวี่ยงลงไปในแนวดิ่งเพื่อบดขยี้ศัตรูที่มิได้รับเชิญ.. ความรุนแรงของมันส่งผลให้พื้นดินบริเวณนั้นยุบตัวลงไปมาก.. แต่ทว่าไม่มีบุคคลผู้เคราะห์ร้ายรับการโจมตีนั้น..

 

 

“แหก..แหก... คะ คุณหนูช่วยผมเอาไว้หรอครับ ฮือๆๆ !..”

“....”

 

 

     เป็นโชคดีของโฟล ที่วาเรีย ซึ่งไม่เคยสนใจใยดีอะไรเขาเลย  เข้ามาช่วยเขาเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที.. ซึ่งมันทำให้โฟลซาบซึ้งจนน้ำตาไหล..(ดราม่า?)  แต่วาเรียนั้น นิ่งเงียบ และจ้องมองไปยังจุดที่ โทรล์ใช้แขนทุบไปเมื่อครู่ด้วยสายตาสั่นเทา..

 

 

[ เคร๊งๆ.. . ]

 

“....”

“!!!.. นะ.. นั้น..มะ มะ มา มัน...”

 

 

     โทรล์ยกมืออันใหญ่โตของมันขึ้นมาจากจุดที่มันโจมตี.. ซึ่งทำให้ปรากฏเศษแก้วน้ำชา และการินน้ำชาสุดหรู แตกสลายกลายเป็นชิ้นๆ.. คงจะเป็นในจังหวะที่วาเรียดึงตัวโฟลให้ออกจากการโจมตีของโทรล์กระเป๋าที่ใส่อุปกรณ์จิบชาของเธอหล่นออกจนหมด..ทำให้ถูกฝ่ามืออันใหญ่โตของโทรล์บดขี้จนไม่เหลือชิ้นดี.. และที่วาเรียเข้าไปช่วยโฟลนั้น อันที่จริงแล้ว อาจจะเป็นเพราะช่วยชุดน้ำชา และน้ำมะเขือเทศของเธอเอาไว้ตะหากก็ได้..  โฟลเมื่อได้เห็นภาพนั้น เขาได้คลางออกมาเบาๆด้วยน้ำเสียงสั่นเทา.. ส่วนวาเรียนั้น ยืนก้มหน้านิ่งและกำมือของตัวเองไว้แน่น..

 

 

“คะ..คุณ นะ หนะ หนู ๆ .. ..”

“....”

 

[ ฟู๊ม !!!~~ ]

 

“แย๊กกกกกก !!!”

 

 

     กลุ่มหมอกสีดำม่วง กระจายตัวออกมาจากร่างของวาเรียอย่างต่อเนื่องและรุนแรง ส่งผลให้ โฟลที่อยู่ใกล้ๆ ปลิวไปไกลพอสมควร..  หลังจากหมอกนั้นกระจายตัวออก มันก็กลับเข้ามารวมกันโดยที่มีร่างของวาเรียเป็นศูนย์กลาง..

 

 

“คึคึคึคึ... ”

 

[ ฟู๊บ....  ]

[ โกร๋ว !!!~ ]

 

 

     เสียงหัวเราะของหญิงสาว ที่น้ำเสียงต่างออกไปจากที่เคย..ดังออกมาจากกลุ่มหมอกสีม่วง..  หลังจากนั้นไม่นาน หมอกก็ค่อยๆหายไป เผยร่างของหญิงสาวทรงสูง สวมชุดเดียวกับวาเรีย แต่คนละขนาด.. เส้นผมสีทองทรงเดียวกับวาเรีย แต่ยาวกว่ามาก..   ร่างของหญิงสาวจ้องมองไปยังโทรล์ ส่งผลให้มันต้องกู่ร้องออกมาเสียงดังเพื่อปลุกใจตัวเอง เมื่อมันสัมผัสได้ว่า จิตสังหารของหญิงสาวนั้นรุนแรงมาก..

 

 

“... แกสินะ ที่บังอาจทำลายน้ำมะเขือเทศสูตรเด็ดของฉัน.. ”

 

 

[ โกร๊วววว !!!!~  ]

[ วู๊บ... !!!]

 

 

     แขนอันใหญ่ยักษ์ของโทรล์ถูกยกขึ้นสูงอีกครั้ง และทุบลงไปใส่ร่างของหญิงสาว..  แต่นัยต์ตาของเธอนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย.. มีแต่ความอาฆาตแค้นเพียงเท่านั้น..  

 

 

[ วู๊บ.. ตึ้ง !!!  ]

 

“!!!!??”

 

 

     แขนอันใหญ่ยักษ์ของมันฟาดเข้าใส่หญิงสาวอย่างจัง.. แต่ทว่ามันถูกหยุดเอาไว้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว. โดยที่ร่างของหญิงสาวไม่มีอาการบาดเจ็บไม้แต่น้อย..  แต่ด้วยแรงปะทะ ทำให้พื้นดินที่เธอยืนอยู่ยุบตัวลง

 

 

“อะไรกัน..  ตัวก็ออกจะใหญ่..มีแรงแค่นี้หรอ”

 

“!!!!?? โกรวววว !!”

 

[ กรึกๆ.. แกร๊ก.ๆๆ.. ตึ้ง ! ]

 

 

     เมื่อถูกหญิงสาวดูถูก.. โทรล์จึงถอยไปตั่งหลัก พร้อมกับหักท่อนไม้ต้นใหญ่ข้างกายของมันขึ้นมา และง้างเตรียมจะบดขยี้หญิงสาวอีกครั้ง..

 

 

[ ฟ๊าวววว ! แคร๊ก ! ตู๊ม !! ]

 

“!!!?? โกรว !!?”

 

 

     ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ถูกฟาดลงนั้น หักออกเป็นสองท่อนในทันที เมื่อในจังหวะที่จะเข้าปะทะ หญิงสายได้ใช้ แท่งน้ำแข็งสีแดงสดในมือ ฟาดเข้าใส่ต้นไม้เสียก่อน ทำให้มันหักและแตกออกเป็นชิ้นๆ  ซึ่งมันสร้างความหวาดกลัวให้กับ โทรล์เป็นอย่างมาก จนมันเซล้มหงายหลังไปอย่างนั้น..

 

 

“จบแค่นี้สินะ...  เสาเข็มแดงพิพากษา.. ”

 

[ ฟู๊บ...  ]

 

 

     เสาน้ำแข็งสีแดงสดเหมือนเลือด ถูกสร้างขึ้นเหนือร่างของโทรล์ที่ล้มอยู่ จำนวน 6 ต้น  ด้วยพลังของหญิงสาว..   ซึ่งโทรล์พยายามจะลุกหนีจากวิธีโจมตีนั้น แต่มันสายไปแล้ว.. การลงทัณฑ์ได้เริ่มขึ้นแล้ว..

 

 

“นี้คือโทษของแกที่ทำให้น้ำมะเขือเทศของฉันแปดเปื้อน..”

 

[ Red Needle ]

 

[ ฉึกๆ  ๆ !!! ]

 

[ โกรวววว !!!!!!!! ]

 

 

     เสาน้ำแข็งเสียบทะลุร่างของโทรล์ไปอย่างรวดเร็วทั้งหมด 6 ต้น.. โดยที่เสาแต่ละต้นมีโลหิตสีแดงฉานไหลรินออกมาไม่ขาดสาย... ราวกับว่า เสาทั้งหกกำลังดูดเลือดของโทรล์อยู่ไม่มีผิด.. เป็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งนัก..

 

 

“คึคึคึ..  จะหลบอยู่อีกนานไหม โฟล.. ?”

 

 

     หญิงสาวมองภาพที่โทรล์ถูกทรมานจนอิ่มเอิบใจ จนหัวเราะในลำคอ.. ก่อนที่เธอจะเหล่มองไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง.. ก่อนจะเรียกให้ผู้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ออกมา..

 

 

“คะ..คุณหนู...ผม..ผม.... TT ^ TT”

 

[ แหม๊บ... แกร๊กกกก !!! ]

 

 

     ปลายเท้าของหญิงผู้เป็นนายบดขยี้ศีรษะของโฟล อย่างเลือดเย็น ทำให้เจ้าตัวต้องส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าอนาถ..

 

 

“ถ้าแกดูแลน้ำมะเขือเทศไม่ได้อีก  ชั้นจะส่งแกไปอยู่กับไอ่ตัวนั้น(โทรล์)เลยดีไหม !?”

 

“แง๊งงง ผมขอโทษ !! TT [ ] TT*” 

 

 

     และแล้วการต่อสู้กับมอนส์เตอร์ธาตุไม้ ผลก็คือ วาเรีย (?) สามารถเอาชนะได้แบบขาดลอย..  แต่อีกด้านของชายป่า การต่อสู้ยังคงดำเนินอยู่อย่างดุเดือด..

 

 

 

     # Marsh of Oblivion (รอบนอก )

 

 

[ กึก.. ฉั่วะๆ ๆ !! ]

 

[ ตุ่บ ๆ ๆ ผั่วะๆ ตุ้บ ! ]

 

 

     ร่างของชายหนุ่มสองคนกำลังต่อสู้กับมอนส์เตอร์ที่พุ่งเข้ามาเล่นงานพวกเขาอย่างต่อเนื่อง.. แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าเยอะ ทำให้หนักมือมากสำหรับพวกเขา..

 

 

“แหก..แหก... เลโอคุง ผมว่าเรา..”

“ชิ่งหนีก่อนดีไหม ?”

“… อาครับ. . ”

“ผมก็เบื่อจะอัดตัวพวกนี้แล้ว  รีบตามไปหาสาวเถื่อนกันดีกว่า..”

“นั้นสินะครับ ( สาวเถื่อนนี้ เฟทสินะ . . ?)”

 

 

     ทั้งคู่ปรึกษากันไปพลางหลบการโจมตีของมอนส์เตอร์ไปพลาง..  และแล้วก็ได้ข้อสรุปว่าพวกเขาจะแหกวงล้อมของมอนส์เตอร์แล้ว รีบวิ่งไปตามลอยทางที่เฟททำไว้ เพื่อสมทบ..อีกอย่างด้วยจำนวนที่มากกว่า ขืนพวกเขาดึงดันสู้ต่อไปแบบนี้ คงจะเป็นฝ่ายหมดแรงและโดนปิดฉากในที่สุด . . แต่ถ้าต้องการจะแหกวงล้อมของมอนส์เตอร์จำนวนมากขนาดนี้ได้  ทั้งคู่จะต้องรวมพลังกันเท่านั้น..

 

 

“ถ้างั้นเอาละนะ.. เลโอคุง”

“ครับ..”

 

[ Chase Light ! *2]

 

[ วิ้งๆ ๆ !! กี้ๆๆ   !!? ]

 

 

     เลโอ กระโดดตัวขึ้นสูงดึงความสนใจของมอนส์เตอร์  ก่อนที่จะสร้างบอลแสง 2 ลูก( มือข้างละลูก) และปลดปล่อยแสงสว่างพร้อมกัน ทำให้เหล่ามอนส์เตอร์ต่างชะงักไปทั่วบริเวร  ซึ่งนั้นก็เป็นโอกาสของซิลเวอร์ ที่จะใช้เวลานี้ รวบรวมพลัง..

 

 

 

“ เสียงร้องคำรามของเจ้าแห่งราตรีเอ้ย..จงมอบพลังให้แก่ข้ากำจัดเหล่าศัตรูของข้าให้พ่ายแพ้ไป !!”

 

“เสียงคำรามแห่งหมาป่า !”

 

[ Wolf roar ]

 

[ ครืน... ฟ๊าบ !! อาบู๊ววว !!!~ ]

 

    **อันเนื่องจาก จิ้นเสียงหมาป่าร้องไม่เป็น จิ้นเป็นแต่เสียงหมาเดือน 9  โปรดจิ้นว่าเป็นเสียงหมาป่าหอนตอนกลางคืนด้วย  ขออภัยในความอ่อนหัด - -...**

 

 

     ซิลเวอร์เก็บดาบของตนเข้าฟัก ก่อนที่จะรวบรวมพลังไว้ที่มือขวา..  เมื่อสิ้นเสียงคาถา  ก้อนกลุ่มสีเงินก็ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของซิลเวอร์และแปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าสีเงิน 3 ตัว ขึ้นมาปล่อยคลื่นเสียงใส่เหล่ามอนสเตอร์ ส่งผลให้พวกมันล้มตายกันเป็นแถบๆ..

 

 

“ตอนนี้ละ !!”

“รีบวิ่งสินะครับ”

“โอ๊ซ !!”

 

[ ตึกๆ  ๆๆ ]

 

 

     ทั้งคู่ไม่รอช้า ใช้จังหวะที่มอนส์เตอร์ยังไม่กลับมารวมตัวกัน วิ่งผ่าวงล้อมออกไปได้เป็นผลสำเร็จ..  โดยที่มีอัล คอยสังเกต และติดตามอยู่ห่างๆตลอด 24. ชม. !!! (!!??) << ไม่ได้จะสื่ออะไรนะจริงๆ - -..

 

     อีกด้าน.. เฟทเองก็กำลังต่อสู้กับเหล่ามอนส์เตอร์  สถานการณ์ไม่ต่างจากพวกซิลเวอร์มากนัก คือโดนล้อมรอบไว้จนหมด ไร้ทางหนี..  และตอนนี้ เธอเองก็ใกล้จะหมดแรงเต็มทีแล้ว...

 

 

“เฮอ..เฮอ...  กรอด...  ไม่หมดไม่สิ้นซะที..”

 

[ ฟ๊าววว !! แบ๊ะ !!~ ]

 

[ อึ้งก์ ! ]

 

 

     ในจังหวะที่เฟทกำลังเผลอนั้น.. มอนส์เตอร์ตัวหนึ่งก็พ่นสารสีม่วงใส่เธออย่างไม่ทันตั่งตัว..  ทำให้เธอต้องรีบหันกลับไปปริตชีพมอนส์เตอร์ตัวนั้นในทันที

 

 

[ Photon Lancer !! ]

 

[ เปรี๊ยะๆ ๆ ! ตุ๊ม !!  กี้ !!~~~]

 

 

     มอนส์เตอร์ผู้เคราะห์ร้าย ถูกจู่โจมด้วย บอลสายฟ้าของเฟท จนมันหมดสภาพในทันที..  แต่สีหน้าของเฟทนั้นกลับไม่สู้ดีนัก..

 

 

“มอนส์เตอร์เห็ดพิษ.. บ้าจริง !!”

 

 

     ( มอนส์เตอร์เห็ดพิษ หรือ Poison Mushroom  เป็นมอนส์เตอร์ธาตุไม้ที่มีพิษร้ายแรง ซึ่งอาศัยอยู่ในป่าลึก ที่มีสภาพแวดล้อมเป็นพิษมาก..  พิษของมันนั้นจะค่อยๆปั่นทอนร่างกายลงทีละนิดๆ มีริทเหมือนยาชาทำให้ร่างกายขยับไม่ได้.. และรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ถ้าปล่อยให้ทนรับพิษไปนานๆ.. )

 

 

“โชคดี ที่มีข้อมูลของมัน เลยพกยาถอนพิษติดมาด้วย.. โชคดีจริงๆ..”

 

[ !!?   ฟ๊าว.... พลัก !! อึ้.. !! ]

 

 

     เฟทที่ได้รับพิษจาก มอนส์เตอร์เห็ดพิษนั้น หยิบขวดยาถอนพิษจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองขึ้นมา.. แต่ไม่ทันที่เธอจะดื่มมันเข้าไป ท่อนไม้ขนาดใหญ่ก็ลอยเข้ามาปะทะกับเธอจน ขวดยาหล่นแตก และตัวเธอปลิวออกไปไกล..  แต่ด้วยไหวพริบดี เธอจึงพลิกตัวกลับขึ้นมายืนได้อย่างทันท่วงที และมองไปยังทิศทางที่ท่อนไม้นั้นพุ่งเข้ามาหาเธอ..

 

 

“..โทรล์..?. ทำไมซวยแบบนี้นะ !! ”

 

[ โกรว !!!!~ ]

 

 

     มอนส์เตอร์ที่เฟทเห็นตรงหน้านั้นคือ โทรล์ ซึ่งเป็นคนละตัวกับที่ วาเรียจัดการไป.   โทรล์ตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าโทรล์ตัวก่อนมาก..อีกทั้งมือขวาของมันถือของที่มีลักษณะคล้ายๆตะปูขขนาดใหญ่เอาไว้ด้วย...

 

 

[ กึกๆ.. ตู้ม !! ]

 

“!!!”

 

 

     โทรล์ร่างยักษ์ ใช้แขนของตนฟาดเข้าใส่ต้นไม้ต้นหนึ่งจนมันหักโค่นลงมา.. ก่อนที่มันจะหยิบต้นไม้ต้นนั้น และง้างเตรียมจะใช้โจมตีใส่เฟทอีกครั้ง..  ซึ่งเฟทในตอนนี้นั้นได้รับพิษจาก Poison Mushroom  ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้..

 

 

“โถ่เอ้ย ! ขยับ.. ขยับสิ  ขยับ !!!”

 

[ ครึกๆ..  ฟ๊าววว !!~ ]

 

 

“มาได้แค่นี้หรอ... งั้นก็คง...  หื้ม.. !? ”

 

 

     ท่อนไม้ขนาดใหญ่ถูกโยนเข้ามาใส่เฟท.. โดยที่เธอไม่สามารถหลบหรือป้องกันการโจมตีนี้ได้เลย...  ลากูน่าที่คอยจับตาดูเฟทอยู่ไม่ไกลก็กระชับดาบในมือของตนเพื่อที่จะเข้าไปช่วยเฟท แต่ทว่าเขากลับชะงักไป เนื่องจากสัมผัสกับอะไรบางอย่างได้..     ในจังหวะที่ท่อนไม้กำลังจะเข้าปะทะกับเฟทนั้น   เธอหลับตาหลงกัดฟันแน่น เพื่อเตรียมตัวรับความเจ็บปวดจากการโจมตีครั้งนี้โดยตรง..   

 

 

“ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ !!”

 

[ Holy Light ]

 

[ วิ้ง !!!~ ตู้ม !!!! ]

 

 

     ลำแสงสีทอง พุ่งเข้ามาทำลายท่อนไม้  ส่งผลให้มันแตกและระเบิดออก.. ซึ่งทำให้เฟทรอดพ้นจากการโจมตีของโทรล์ได้อย่างหวุดหวิด..

 

 

“คุณค่ะ !!! ไม่เป็นอะไรนะค่ะ !!!”

 

“!!??”

 

 

     ต้นเสียงหวานอันไพเราะนั้น ดังขึ้นมาจากหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นคนช่วยเฟทเอาไว้..  เธอเป็นผู้หญิงมีหน้าตาน่ารัก  มีผ้าคาดผมสีฟ้า สวมเสื้อนอกคล้ายเสื้อกันหนาวสีเขียวค่อนไปทางฟ้านิดๆ.. ใส่กระโปรงลายสก๊อตสีดำสลับส้ม ดูน่ารักไปอีกแบบ..

 

 

“.... เธอ...เป็นใคร !!??”

 

 

     หญิงสาวปริศนาที่เข้ามาช่วยเฟทในยามคับขันนั้นเป็นใครกัน ?  และเหล่ารุ่นใหญ่ที่วางแผนการอยู่ที่ คานาวานจะได้ข้อสรุปเช่นไร ?   ท่วงทำนองต่อไปกำลังจะเริ่มบรรเลงแล้ว..

 

 

ตอนที่ 6 :: แสงสว่าง และ ความมืด

 

Coming soon…