บ้านเล็กๆ ของ [N]anoha~*

     ตอนที่ 3 :: การฝึกฝน..

 

    

#  Kanavan Castle

 

 

     ณ ที่ปราสาทคานาวาน  ที่ที่ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางการสู้รบ และสถานที่ฝึกอบรมการต่อสู้ต่างๆ หลังจากสงครามกับนางมารคาเซ่ อาเซ่ จบลงมันก็กลับกลายเป็นที่พักพิงจิตใจของชาวเมือง  แต่ขณะนี้ ผู้คนและเหล่าอัศวิน ต่างเข้ามาฝึกฝนวิชาการต่อสู้ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสงครามครั้งใหญ่ซึ่งจะเกิดขึ้นภายใน 2 เดือนต่อจากนี้

 

     เพื่อการนั้น เหล่าบุคคลที่ถูกเลือกได้มารวมตัวกันที่นี่ เพื่อรับการฝึกฝนตามแบบฉบับ ที่เหล่า ทีมแกรนเชส ( Grand Chase ) ดั่งเดิมเคยออกเดินทางไปในเส้นทางนี้และเรียนรู้ ขัดเกลาฝีมือของตนจนปัจจุบันถึงได้ ฉายา “ผู้กล้าในตำนาน” อันเนื่องจากตอนนี้ พวกเขาได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ล่องลอย..

 

 

[ เก๊าะๆ... แอ๊ด.... ]

 

“... คุณครูโซฟี่”

 

 

     หญิงสาวในชุดเกราะอัศวินสีขาวเคลื่อนกายเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ  โดยที่มีชายหนุ่ม กำลังนั่งอยู่ข้างๆกายของสาวน้อยที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียง

 

 

“เฟท ยังไม่ได้สติหรอจ๊ะ”

 

 

     หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มจากด้านหลังและแตะไหลเขาอย่างแผ่วเบา  พร้อมเฝ่ามองลูกศิษย์ที่แสนรักของเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย

 

 

“ซิลเวอร์  ได้เวลาแล้วนะ ไปกันเถอะจ๊ะ”

“..ครับ”

 

 

     หญิงสาวเดินออกไปรอชายหนุ่มที่หน้าห้อง.. ไม่นานชายหนุ่มก็อุ้มสุนัขจิ้งจอกคู่หูของเขาออกมา ทิ้งให้เด็กสาวนอนอยู่ที่ห้องเพียงลำพัง 

 

 

...........

 

 

     ห้องโถงสีขาว ประดับด้วยทองและเครื่องเพชรมีราคาทั่วห้อง.. แม้นแต่กระจกเองก็ถูกตกแต่งด้วยลวดลายต่างๆ ดูแล้วสวยสดงดงามประการตายิ่ง...

 

 

“ทุกคนมากันครบแล้วนะจ๊ะ..?”

 

 

     เสียงของโซฟี่ อัศวินแห่งคานาวานดังขึ้น ขณะที่เธอเดินไปหยุดอยู่ใจกลางห้อง  และกวาดสายตาตรวจสอบจำนวนคนว่าพวกเขามากันครบแล้วหรือยัง

 

“เดี๋ยวมิ้ว~ เฟทหายไปไหนมิ้ว ~??”

 

 

     คำถามของหญิงสาวแวมไพร์ผมสีปลอนดังขึ้น พร้อมกับยกน้ำมะเขือเทศขึ้นมาดื่มอย่างเอร็ดอร่อย โดยมีคนรับใช้ของเธอเติมให้อย่างไม่ขาดช่วง

 

 

“เฟท ตอนนี้ไม่สามารถมาร่วมฟังได้ แต่เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้เธอฟังอีกครั้งทีหลังนะจ๊ะ”

“หง๋อ =x=”…”

 

 

“เอาหละจ๊ะ  วาเรีย  เลโอ  ซิลเวอร์และท็อด”

 

 

     เสียงเรียกของอัศวินสาว ทำให้ผู้ที่ถูกขานชื่อหันมามองเธอพร้อมกับหยุดสิ่งที่กำลังกระทำขณะนั้นทั้งหมด และตั่งใจฟังสิ่งที่เธอจะพุดต่อไป

 

 

“พวกเธอทั้ง 5 คน แน่นอนรวมกับเฟทด้วย..  จะต้องเดินทางไปให้ถึง ปราสาทไกคอส  ( Gaikoz’ Castle ) ซึ่งระหว่างทางนั้นจะมีอุปสรรคมากมายให้พวกเธอได้ฝึกฝนฝีมือให้เก่งยิ่งขึ้นไปกว่านี้..  แน่นอนว่าเหล่าม้อนสเตอร์ในตอนนี้พวกมันดุร้ายมากกว่าทุกครั้ง ขอให้คิดว่ามันเป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตเลยนะจ๊ะ..”

 

“....”

 

 

     ทุกคนภายในห้องยังคงตั่งใจฟังอย่างเงียบๆ.. พลางคิดถึงอันตรายระหว่างการเดินทางต่างๆ.. แต่สีหน้าของแต่ละคนกลับไม่ดูหวาดกลัวแม้แต่น้อย..

 

 

“แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ  เพราะระหว่างการเดินทาง เราได้ขอให้บุคคลที่มีประสบการณ์และความสามารถ ไปคุ้มกันพวกเธอไม่ให้ได้รับบาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิต ซึ่งบุคคลที่ว่านั้นก็คือ คุณอัล อาร์นีเดอร์ และคุณชินเก็นลากูน่า  นะค่ะ”

 

“...เฮ้อ..ต้องมาคุ้มกันเด็กเนียนะ”

“....”

 

 

     สิ้นเสียงของโซฟี่ เธอหันไปเหลียวมองอัลและลากูน่า ที่ยืนอยู่ที่กำแพงข้างๆ ซึ่งเธอจะพยายามสื่อว่า “ฝากด้วยนะค่ะ” ซึ่งอัล และลากูน่า ก็รับรู้ได้..  ลากูน่านั้นพยักหน้ารับคำอย่างเงียบๆ ส่วนอัลถึงจะทำท่าไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ขัดคำไม่ได้ จึงยอมที่จะทำตามแต่โดยดี

 

 

“การเดินทางฝึกฝนฝีมือนั้น จะให้พวกเธอเริ่มออกเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้า.. ฉะนั้นวันนี้ขอให้แต่ละคนไปเตรียมตัวให้พร้อมนะจ๊ะ  ส่วนเรื่องรายระเอียดการเดินทางก็....”

 

…

 

 

     โซฟี่อธิบายเรื่องการเดินทางครั้งนี้อย่างคล่าวๆ ให้ทุกคนไว้เป็นข้อมูล เมื่อจบการอธิบายแต่ละคนก็แยกย้ายไปเตรียมตัวอยู่ที่ห้องของตน..

 

     อัล และ ลากูน่าก็ขอตัวไปเดินสำรวจเส้นทางล่วงหน้าเพื่อที่จำเตรียมตัวรับมือได้อย่างทันท่วงที... ในตอนนี้เหลือเพียงโซฟี่ และคนสองคนที่อยู่ในห้องโถงนั้นเท่านั้น..

 

 

“เอาหล่ะ  ที่เหลือก็เรื่องพวกเราสินะค่ะ คุณวิงก์ คุณซีเลีย ”

 

 

     โซฟี่หันกลับมาพูดคุยกับ วิงก์และซีเลีย ด้วยสีหน้าที่จริงจังผิดสังเกต  ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสะกิดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงนิ่งเงียบและฟังสิ่งที่อัศวินสาวจะพูดต่อไป

 

 

“เรื่องนี้ที่จริงแล้วเป็นความลับที่ท่านราชินีและอัศวินขั้นสูงเท่านั้นที่รู้..    เรื่องที่มีสปายแอบลักลอบเข้ามาปะปนกับกลุ่มประชาชนของที่นี้ เพื่อสืบข้อมูลกำลังรบของพวกเรา”

 

“แต่ที่พวกเรากำลังกังวลคือ พวกมันอาจจะไม่ใช่มาเพียงแค่สอดแนมเท่านั้น..  พวกเราจะให้ประชาชนตกอยู่ในอันตรายไมได้..  เพราะฉะนั้น ฉันอยากขอร้องให้พวกคุณที่มีความสามารถสูง ช่วยตามหาและจับกุมสปายคนนั้นให้ทีจะได้ไหม ?”

 

“โอ้ย ! เรื่องแค่นี้เองสบายมากไว้ใจเราได้เลย ฮ่าๆ ๆ ๆ !”

“......เข้าใจแล้ว”

 

 

     ซีเลียตอบปากรับคำในทันที  ส่วนวิงก์นั้นในระหว่างคำอธิบายของโซฟี่ เขาเอาแต่ก้มหน้าลงพลางคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว แต่ไม่นานเขาก็ตอบปากรับคำเช่นกัน

 

“และก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง....  ”

“ขอตัวไปห้องน้ำหน่อยนะ..”

“อ่า..เอ๋อ.. ?? จ๊ะ”

 

 

     ไม่ทันที่โซฟี่จะได้พูดต่อ  วิงก์ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และค่อยๆเคลื่อนกายออกจากห้อง  ซึ่งมันสร้างความไม่พอใจให้กับซีเลียมาก เธอจึง..

 

 

“จะไปอะไรตอนนี้ วิงก์ อยู่ฟังให้จบ..ก่อน..สิ.....!!!!?”

“....”

 

 

     ซีเลียวิ่งเข้าไปรั้งกายชายหนุ่มเอาไว้.  ซึ่งในขณะนั้น ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองกันและกันอย่างลึกซึ้ง.. ทำให้ซีเลียสามารถรับรู้สิ่งที่วิงก์กำลังจะทำได้และสิ่งที่เขากำลังจะสื่อให้เธอได้อีกด้วย..  เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะ..

 

 

“จะไปไหนก็ไปเลยไป๊ !!!!!!”

 

[ เปรี๊ยง ! ตุ๊ม ~ ]

 

 

     หญิงสาวกระโดดขึ้นเตะร่างของชายหนุ่มอย่างแรง ส่งผลให้เขากระเด็นผ่านประตูออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว..ก่อนที่เธอจะหันกลับมาคุยกับโซฟี่อีกครั้ง..

 

 

“ฮึฮึฮึ~♥...”

 

 

     เสียงหัวเราะเล็กๆดังขึ้นมาจากร่างของหญิงสาวผมสีเหลืองทอง ที่หลบซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่างใบใหญ่ข้างๆห้องนั้น.. เธอสวมใส่ผ้าคลุมสีดำทมิฬปกปิดรูปร่างแต่ ไม่ได้ปกคลุมใบหน้า ทำให้ทราบได้ว่าเธอเป็นสตรี..

 

 

“ปราสาทไกคอสงั้นหรอ.. ฮึฮึฮึ..ได้เรื่องแล้วสินะ..  งั้นก็รีบกลับไปรายงานดีว่า~♥…. !!!!!”

 

 

     ร่างของชายหนุ่มเคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหลังของหญิงสาว  โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว.. ทำให้เธอต้องรีบพุ่งตัวทิ้งระยะห่างจากชายตรงหน้า..

 

 

“อย่าขัดขืนแล้วยอมให้จับซะดีดีเถอะครับ..”

“อุ๊ตายแล้ว~ โดนจับได้ซะแล้วสิ  แต่น่าเสียดายนะ~♥ เธอยังหล่อไม่พอที่จะให้ฉันยอมโดนจับ~”

“ถ้างั้น ผมก็จำเป็นต้องใช้กำลังนะครับ”

 

 

     บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินขึ้นเรื่อยๆ.. โดยที่ร่างของหญิงสาวค่อยๆเคลื่อนกายห่างจากชายหนุ่มไปทีละนิดๆ.. โดยที่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะขยับตัวออกจากตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย

 

 

“ขอโทษนะจ๊ะ พ่อหนุ่ม เราคงต้องลากันแค่นี้หละ ~♥”

“….?”

 

[ ครืน... ]

 

 

     หญิงสาวเว้นระยะห่างจาก ชายหนุ่มได้พอควร  ก่อนออร่าสีดำจะปรากฏขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ และเปลี่ยนรูปร่างเป็นประตูสีดำใบใหญ่ค่อยๆลอยขึ้นมาจากใต้จุดที่เธอยืนอยู่อย่างช้าๆ แน่นอนเลยว่าเธอจะเอาไว้หลบหนีเป็นแน่... แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ขยับไปไหนและยังมองการกระทำของหญิงสาว พลางยิ้มเล็กน้อย..

 

 

[ Pandora doors ]

 

[ ครืนๆๆ... !  ตึ้ง !! ]

 

 

     ประตูมนต์ดำได้ถูกสร้างจนเสร็จท่ามกลางรอยยิ้มของหญิงสาว ซึ่งมั่นใจว่าตัวเองจะหลบหนีได้สำเร็จ..  เธอค่อยๆเอื่อมมือไปจับลูกบิดประตู..

 

 

“ลาหล่ะนะจ๊ะ~♥”

 

[ แกร๊กๆ.. ]

 

[ เพร๊ง !! ]

 

“...!!!!!”

“ฮัชช่า !!~”

 

[ ตุ๊ม ! ]

     

 

     หญิงสาวบิดลูกบิดประตูกำลังจะเปิดออกและหนีไป แต่ทว่าไม่ทันที่เธอจะได้เปิดประตูนั้น ร่างของซีเลียก็กระโจนออกมาจากหน้าต่างด้านข้าง และจับมือข้างหนึ่งของเธอบิดไปด้านหลังทำให้เธอไม่สามารถขัดขืนได้.. พร้อมกับประตูมนต์ดำ ที่ระเบิดหายไปทันทีเมื่อเจ้าของถูกจับตัว..

 

 

“อุบ.. ทะ..ทำไม.. ”

 

“เอาหล่ะวิงก์ งานแรกเสร็จแล้วสินะ”

“อืม ก็คงงั้นแหละ”

 

[ ปืดๆ.. ]

 

“โอ๊ย !!!”

 

 

     ซีเลียจับแขนอีกข้างของเธอบิดมาด้านหลัง พร้อมทั้งดึงแขนของเธอขึ้นส่งผลให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด.. โดยที่วิงก์กำลัง พูดคุยกับโซฟี่ เรื่องการจับกุมตัวสปายคนนี้..

 

 

“คิคิคิ..ประมาทจนได้นะ บรอนจัง~*”

 

[ ฟู๊ว.. ตู๊ม !!! ]

 

 

 

     ลูกบอลพลังสีส้มพุ่งมาใส่ วิงก์และซีเลีย ส่งผลให้ทั้งคู่ต้องกระโดดหลบพลังนั้น  แต่นั้นก็ทำให้หญิงสาวดิ้นหลุดจากวงแขนของซีเลียไปได้.  ก่อนที่เธอจะกระโดดข้ามหลังคาบ้านต่างๆ หนีไปอย่างรวดเร็ว..

 

 

“หนอย  ! อะไรเนีย !?”

“…!!?”

 

“คิคิคิคิคิ...”

 

 

     เสียงหัวเราะกวนส่วนประสาทดังออกมาจากร่างเล็กๆ ที่ถูกปกปิดด้วยชุดคลุมสีดำ  ซึ่งลอยอยู่บนฟากฟ้าด้วยไม้คฑาอันเล็กๆ อันเดียว..

 

 

“นี้คุณ...เป็นใครกัน.. ?”

“เราคงไม่มีเวลาจะคุยกับคุณหรอกนะ”

 

[ Fire Ball ]

 

 

     ลูกบอลเพลิงสีส้ม ปรากฏขึ้นมารอบกายของหญิงปริศนา และเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว.. ถ้าลองนับดูแล้วประมาณ 10-20 ลูกเลยทีเดียว..  วิงก์และซีเลีย เห็นเช่นนั้นจึงตั่งท่าเตรียมต่อสู้ในทันที

 

 

“แล้วไว้เจอกันใหม่นะ วิงก์ สกายไฮก์..”

“!!?”

 

[ ฟุ๊วๆ ๆๆ  ตู๊ม ๆ ๆ ๆ  !! ]

 

 

     ลูกไฟจำนวนมากพุ่งเข้ามาโจมตีพวกวิงก์อย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เกิดแรงระเบิดขึ้นดังสั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ   แต่หลังคาปราสาทที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทนทานต่อพลังเวทต์กลับมีเพียงรอยไหม้เล็กน้อยเท่านั้น..

 

 

“แอ๊คๆ.. หนอย ! ”

“....เหมือนจะหนีไปแล้วหละ”

 

 

     ทั้งคู่ไม่ได้รับบาดเจ็บมากมายเพียงแค่มีรอยไหม้เล็กๆตามตัว  เป็นผลมาจากเสี่ยววินาทีก่อนที่บอลไฟจะเข้าโจมตีใส่  วิงก์ได้สร้างกำแพงไฟขึ้นมา ปกป้องเขาและซีเลีย ทำให้ไมได้รับบาดเจ็บมากนั้ก..

 

 

“คุณวิงก์ คุณซีเลีย  ปลอดภัยนะค่ะ”

“แค่นี้ไกลหัวใจหน่า !”

“ปลอดภัยดีครับ..”

 

“แล้วพวกศัตรูหละค่ะ ?”

“มีนหนีไปได้ ! เจ็บใจนัก !”

“...”

 

 

     โซฟี่กระโดดออกมาจากหน้าต่างพร้อมกับอาวุธคู่กายเธอดาบคู่ ซึ่งเธอเตรียมตัวมาเข้าร่วมต่อสู้ด้วย..  แต่กลับมีเพียงล่องลอยการต่อสู้เท่านั้น เธอจึงเข้าไปดูอาการวิงก์และซีเลียเสียก่อน

 

 

“พวกคุณเข้าไปในปราสาทก่อนเถอะค่ะ  เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องสะกดลอยตามนั้น ฉันจะสั่งให้เพื่อนของฉันจัดการให้นะค่ะ”

 

 

     วิงก์ ,ซีเลีย กลับเข้าไปยังปราสาทด้วยอาการคึงเคืองเล็กน้อย  ส่วนโซฟี่นั้นสั่งให้ลูกน้องของเธอ ตามสะกดลอยหญิงปริศนาไป  แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว..

 

 

 

 

     # ??? ??? ?? ? ???

 

[ ตึกๆ..ตึกๆ..ตึกๆ.. ]

 

 

     ณ ที่แห่งหนึ่งที่ไม่มีแม้แสงสว่าง มีเพียงเปลวไฟมีฟ้า คอยนำทางให้เท่านั้น..  เสียงฝีเท้าของคนสองคนกำลังเคลื่อนกายผ่านทางเดินเหล่านั้นไปอย่างช้าๆ..

 

 

“คิคิคิ... ติดหนี้ฉันแล้วนะ บรอน~*”

“รู้แล้วๆ เลิกย้ำซะทีสิ !”

 

 

     ร่างเล็กเปิดเผยใบหน้า และยิ้มหัวเราะเพื่อนข้างกายอย่างขบขัน พลางหยอกล้อเรื่องที่ถ้าเธอไม่ไปช่วย คงจะถูกวิงก์จับและความลับถูกเปิดเผยไปแล้วแน่ๆ..

 

 

[ แคร๊กๆ..แอ๊ด... ]

 

 

     ประตูบานเล็กสีสีดำอมม่วง ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ.. ภายในห้องยังคงมืดมิดยากที่จะมองเห็น มีเพียงเปลวไฟสีฟ้าขนาดใหญ่ใจกลางห้อง ที่คอยให้แสงสว่างแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม..

 

 

“กลับมาแล้วหรอ บรอน.. อ่าวเธอก็มาด้วยหรอ ?”

 

 

     ชายหนุ่มรูปผมสีน้ำเงินเข้ม เดินออกมาจากโซฟาสุดหรู เข้ามาทักทายผู้มาเยือนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่เขาจะเชิญหญิงสาวทั้งสองนั่งบนโซฟา ก่อนที่เขาจะเข้าไปนั่งที่ตรงข้ามพวกเธอ..

 

 

“ฉันมีเรื่องจะแฉนะ คือก่อนกลับมานี้ บรอนเขา~~~ อุอุอู๊ๆๆ !!”

“เงียบไปเลยน๊าย๊า !!~”

“…??”

 

 

     หญิงสาวผมทองรีบโถมตัวเข้าไปปิดปากเพื่อนตัวดีก่อนที่เธอจะแฉเรื่องหน้าอายให้ชายตรงหน้าได้รับรู้..

 

 

“เอาหละๆ จะยังไงก็เถอะ..  บรอนเรื่องที่เข้าไปสืบหนะ  ได้เรื่องยังไง ?”

“อ๊าเอ๋อใช่ๆ”

 

[ พืบ.. แห๊กๆ ๆ ! ]

 

“นี้จะฆ่าฉันหรอไง บรอน แอ๊คๆ + 0 +”

 

 

     เสียงเตือนสติของชายหนุ่ม ทำให้บรอนปล่อยเพื่อนของเธอโดยพลันและหันกลับมาพุดคุยเรื่องงานของเธอที่ได้ความคืบหน้ามาวันนี้เอง...

 

 

“ไกคอส ยังไงหละ”

“ไกคอส ??”

 

 

     ด้วยคำตอบที่ไม่ชัดเจนนัก ทำให้ชายหนุ่มลำพึงออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะตั่งใจฟังหญิงตรงหน้าพูดทั้งหมด.. โดยมีเพื่อนของเธอคอยนั่งฟังอยู่ข้างๆอีกคนหนึ่ง..

 

 

..........

 

 

“งั้นหรอ..  แบบนี้ก็ง่ายสิ.. ”

 

 

     ชายหนุ่มลำพึงออกมาอีกครั้ง พลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะลาหญิงสาวทั้งสองและเดินออกจากๆนั้นไปอย่างเงียบเชียบ..

 

 

“นี้...จะลงมือก่อนกำหนดหรอ ?”

“บรอนอยู่ที่นี้มาตั่งนานยังไม่รู้หรอ.. นายของพวกเรานั้นเป็นคนที่รักษาสัญญาเสมอ.. ”

“แล้วทำไม..?”

“อีก 1 เดือน 4 อาทิตย์ จะถึงกำหนดเปิดสงครามกับเบอร์มีเซีย..  แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะไปทำอย่างอื่นที่นั้นไม่ได้หนิจริงไหม ? ”

“อย่างนี้นี่เอง..”

 

 

     บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปช้าๆ พลางจิบไวน์ชั้นดีที่วางอยู่บนโต๊ะ จนหมดขวด..

 

 

“ถ้างั้นไว้เจอกันนะ บรอน ฉันขอตัวล่ะ~* ส่วนเรื่องนั้นฉันจะเก็บเป็นความลับให้นะ คิคิคิ~* Bye~*”

“ฉันเองก็ด้วย.. ไว้เจอกันน่ะ.. *****”

 

 

     หญิงสาวผมม่วงลุกขึ้นมาจากโซฟา ก่อนที่จะเดินออกมา.. ขณะนั้นเปลวไฟสีฟ้าได้ลุกโชนขึ้นมาจากปลายเท้าของเธอและลุกไหม้ขึ้นทั่วตัว ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไปจากตรงนั้น...  ส่วนหญิงสาวอีกคนหนึ่งเธอนั่งจิบไวน์จนหมดขวดและพ่ำพึงอะไรบางอย่าง ก่อนที่ร่างของเธอจะ ลุกไม้และหายไปเช่นกัน..

 

 

     เงาแห่งลางร้ายคืบคลานเข้าสู่เบอร์มีเซียอย่างรวดเร็ว. ในขณะที่เหล่าอัศวิน และประชาชนไม่ได้รู้สึกถึงเลยแม้แต่น้อย..  การเดินทางของเหล่าเด็กที่ถูกฝึกฝนมา จะต้องเจอกับภัยอันตรายอะไรบ้าง.. เราก็ยังคงไม่รู้..  แต่เบอร์มีเซียขณะนี้.. ไม่ปลอดภัยเสียแล้ว..

 

 

ตอนที่ 4 :: ออกเดินทางสู่  Mash of Oblivion

 

Coming Soon..